Setiap perjuangan yang panjang tidak mungkin bertahan hanya dengan kemarahan. Kemarahan boleh menyalakan api, tetapi ia tidak cukup untuk menjaga nyalaan itu selama puluhan tahun. Perjuangan Palestin, khususnya melalui pengalaman gerakan perlawanan yang disebut dalam teks, memperlihatkan bahawa ketahanan sebenar lahir daripada tarbiyah, organisasi dan pembinaan manusia.
Salah satu ibrah besar daripada Taufan 7 Oktober ialah hakikat bahawa kekuatan umat tidak bermula di medan tempur. Ia bermula di ruang pendidikan, halaqah, usrah, masjid, keluarga dan sistem pembinaan kader. Manusia yang sanggup bertahan dalam tekanan luar biasa tidak lahir secara spontan. Mereka dibentuk melalui disiplin rohani, kefahaman perjuangan, latihan mental dan hubungan yang mendalam dengan al-Quran.
Dalam teks tersebut, Hamas digambarkan bukan sekadar sebagai organisasi ketenteraan, tetapi sebagai wadah yang mempunyai kekuatan pendidikan, perkaderan dan struktur dalaman. Kekuatan ini dikaitkan dengan tradisi tarbiyah yang diasaskan oleh tokoh seperti Syeikh Ahmad Yassin. Perkara ini memberi satu pengajaran besar kepada gerakan Islam dan organisasi dakwah di mana-mana: perjuangan tidak boleh hanya bergantung kepada program bermusim. Ia memerlukan proses pembinaan manusia yang berterusan.
Gerakan yang kuat bukan gerakan yang hanya ramai penyokong ketika isu sedang panas. Gerakan yang kuat ialah gerakan yang mampu melahirkan manusia yang istiqamah ketika perhatian dunia sudah beralih. Ia mempunyai ahli yang faham mengapa mereka berjuang, bukan sekadar ikut arus. Ia mempunyai pimpinan yang bukan sahaja pandai berpidato, tetapi mampu membaca strategi, membina jaringan dan menjaga disiplin organisasi.
Di sinilah organisasi dakwah, belia dan masyarakat boleh mengambil pelajaran. Banyak gerakan gagal bukan kerana kekurangan semangat, tetapi kerana kekurangan sistem. Mereka mempunyai program, tetapi tiada proses. Mereka mempunyai ahli, tetapi tiada pembinaan. Mereka mempunyai slogan, tetapi tiada tradisi ilmu. Mereka mempunyai tenaga muda, tetapi tidak diberikan latihan yang cukup untuk menjadi pemimpin masa depan.
Tarbiyah yang benar membentuk manusia secara menyeluruh. Ia bukan hanya mengajar seseorang bercakap tentang perjuangan, tetapi mendidiknya agar sabar, beradab, berilmu, berstrategi dan bersedia berkorban. Ia melatih hati agar tidak mudah kecewa. Ia melatih akal agar tidak mudah tertipu. Ia melatih tubuh agar mampu bekerja. Ia melatih jiwa agar tidak menjual prinsip ketika diuji.
Dalam konteks ini, Taufan 7 Oktober boleh dibaca sebagai seruan kepada gerakan Islam di Malaysia untuk menilai semula kualiti pembinaan kader. Apakah ahli hanya hadir ketika program besar? Apakah mereka memahami fikrah perjuangan? Apakah mereka dilatih membaca al-Quran, memahami sejarah umat, menulis, berhujah, memimpin dan menyantuni masyarakat? Apakah organisasi hanya sibuk mengurus aktiviti, tetapi terlupa membina manusia?
Perjuangan Palestin menunjukkan bahawa organisasi yang berakar pada tarbiyah sukar dipatahkan. Musuh boleh merosakkan bangunan, tetapi sukar memadam fikrah yang telah tertanam dalam jiwa. Musuh boleh menekan pimpinan, tetapi gerakan yang mempunyai kader akan terus melahirkan pelapis. Musuh boleh menyekat ruang fizikal, tetapi tidak mudah menyekat keyakinan yang hidup dalam hati manusia.
Rahsia ketahanan perjuangan bukan hanya pada senjata, tetapi pada manusia yang dibentuk oleh iman, ilmu dan disiplin. Inilah ibrah terbesar untuk mana-mana organisasi yang mahu bertahan lebih lama daripada satu generasi.
Sumber : KULIAH TAFSIR TANWIRI
